Εγκατάλειψη - Λυπάμαι για αυτή τη πόλη

Γράφει ο Δημήτρης Μίχας στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook

Λυπάμαι για αυτή τη πόλη, για την εικόνα εγκατάλειψης που παρουσιάζει.Θα μου πεις ... κάτσε ρε φίλε, έλλειπες 15 χρόνια, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς.Κι όμως, σε αυτή τη πόλη μεγάλωσα, πήγα σχολείο φορώντας μπλε ποδιά και κρατώντας το καλαθάκι με το κολατσιό μου, μάτωσα τα γόνατα μου παίζοντας κρυφτό και μπάλα στις αλάνες, έγινα μαύρος σαν αράπης από τις ατελείωτες ώρες στη θάλασσα και το κυνηγητό ανάμεσα στις ψαρόβαρκες. Φτιάξαμε τη πρώτη μας πανκ μπάντα ξεκουφαίνοντας τους γείτονες με τα κλαπατσίμπανα, όπως τα αποκαλούσε η μάνα μου κι ας μην ξέραμε να παίζουμε, γιατί η χαρά της δημιουργίας και ο ενθουσιασμός που θα υψώναμε τη φωνή μας ενάντια σε όλα αυτά που μας έπνιγαν - κοινωνικός αποκλεισμός,ανισότητα,εκμετάλλευση,κατάχρηση εξουσίας,ρατσισμός - δημιουργούσε οράματα για ένα καλύτερο αύριο.

Σε αυτή τη πόλη έφαγα τη πρώτη μου χυλόπιτα από το κορίτσι που μου άρεσε κι έκανα το πρώτο μου μεθύσι σε μαθητικό πάρτυ, έτσι για μαγκιά, αφού το κορίτσι δεν ήρθε.

Σε τούτη τη πόλη ένιωσα την καρδιά μου να φτερουγίζει από Έρωτα, τα πρώτα γλυκά ερωτικά μεθυστικά φιλιά στα όμορφα πάρκα του, με σπασμένη τη λάμπα του στύλου που φώτιζε το παγκάκι της αγάπης, προστατεύοντας το από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Κάπνισα το πρώτο μου στριφτό βαρύ τσιγάρο, με ένα πελώριο γέλιο άχρονης εποχής, βουτώντας μέσα στο πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα που απλωνόταν μπροστά μου.Περιπλανήθηκα στις γύρω ερημικές παραλίες της περιοχής, χορεύοντας γύρω από τη φωτιά σαν εκστασιασμένος ινδιάνος τα βράδια με κιθάρες κι αλκοόλ κι ένα ασημένιο φεγγάρι να κρέμεται από τον ουρανό κλείνοντας μας πονηρά το μάτι.

Περπάτησα στα μονοπάτια του βουνού (Γεράνεια Όρη), μυρίζοντας τον θυμαρίσιο αέρα ανάμεσα στα ξωτικά του δάσους και τις αξημέρωτες βραδιές μπροστά στη φωτιά, μέσα σε ένα κονάκι κυνηγών κι έξω το χιόνι να πέφτει.Κι όταν αισθανόμουν πως με έπνιγε η καθημερινότητα, καβάλαγα τη μοτοσυκλέτα μου και τουφ τουφ αργά και ρυθμικά, γαλήνευα απολαμβάνοντας την παράκτια διαδρομή προς τη λίμνη, κάνοντας στάση στο ερημοκλήσι της Παναγιάς για ένα τσιγάρο κι ένα κερί. Κι ύστερα, αφήνοντας τη ματιά να χαθεί στον γαλάζιο ορίζοντα του Κορινθιακού κόλπου, αγνάντευα από τον φάρο το ναό της Ήρας να πλάθει στη φαντασία μου εικόνες μαγικές για τον τρόπο που ζούσαν στα χρόνια τα αρχαία.

Τελικά ίσως τα κλαπατσίμπανά μας δεν ήταν ΄τόσο ενοχλητικά και η φωνή μας δεν ακούστηκε όσο δυνατά νομίζαμε.Ο μυροβόλος έρωτας δεν κράτησε πολύ.Και το στριφτό τσιγάρο μου ξεθύμανε γρήγορα, αφού όλη η πόλη αφέθηκε στη μοίρα της και την εγκατάλειψη, όπως κάναμε όλοι μας.

https://www.facebook.com/notes/dimitris-michas/%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%88%CE%B7/2544035752291969/