Η Μαρία Καρυστιανού δεν τρομάζει το πολιτικό σύστημα επειδή φωνάζει. Το τρομάζει επειδή θυμίζει. Θυμίζει το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος — όχι ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως ζωντανή πολιτική και κοινωνική στάση. Εκείνο το «ΟΧΙ» που εξέφρασε τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και που στη συνέχεια προδόθηκε με υπογραφές, χαμόγελα και καρέκλες.
Του Θοδωρή Ζώτου
Η Καρυστιανού εκφράζει ακριβώς αυτό που οι τότε εκφραστές του «ΟΧΙ» έθαψαν: την άρνηση να αποδεχθείς τη βία του συστήματος ως κανονικότητα, την άρνηση να βαφτίσεις τη συνθηκολόγηση «ρεαλισμό», την άρνηση να σιωπήσεις όταν σου λένε πως «δεν γίνεται αλλιώς».
Και αυτό είναι ασυγχώρητο.
Διότι όσοι καβάλησαν το κύμα του δημοψηφίσματος, το χρησιμοποίησαν ως σκαλοπάτι για την εξουσία και μετά το πέταξαν στα σκουπίδια. Από εκφραστές της λαϊκής βούλησης, μετατράπηκαν σε διαχειριστές της ήττας της. Από υποσχόμενοι ρήξη, έγιναν οι πιο πρόθυμοι ορντινάτσες του συστήματος που υποτίθεται πως θα ανέτρεπαν.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν ανήκει σε αυτή τη γενιά πολιτικών απατεώνων. Δεν προέρχεται από κομματικούς σωλήνες, δεν μιλά με όρους focus group, δεν ζητά άδεια για να πει την αλήθεια της. Και γι’ αυτό την πολεμούν. Με ειρωνεία, με υποτίμηση, με απόπειρες αποπολιτικοποίησης του λόγου της. Να παρουσιαστεί ως «συναισθηματική», «γραφική», «επικίνδυνη».
Αλλά το πρόβλημα για το σύστημα είναι απλό: η Καρυστιανού δεν είναι μόνη. Πίσω της υπάρχει εκείνο το 62%. Υπάρχει ο κόσμος που κατάλαβε ότι το «ΟΧΙ» δεν ηττήθηκε από τους δανειστές, αλλά από τους εγχώριους διαχειριστές του. Υπάρχει μια κοινωνία που δεν ξεχνά, όσο κι αν της ζητούν να προχωρήσει «ώριμα» και «υπεύθυνα».
Η Καρυστιανού δεν κάνει πολιτική καριέρα. Κάνει πολιτική ζημιά. Και αυτή είναι η χειρότερη δυνατή ζημιά για ένα σύστημα που επιβιώνει μόνο όταν όλοι παίζουν τον ρόλο τους: οι κυβερνώντες να κυβερνούν, οι αντιπολιτευόμενοι να προσποιούνται και ο λαός να ξεχνά.
Αλλά το «ΟΧΙ» δεν ξεχάστηκε. Απλώς περίμενε να ξαναβρεί φωνή.
Και αυτή τη φορά, δεν φορά κοστούμι.
Tags:
ΕΛΛΑΔΑ