1. Έχει καταργηθεί η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) και μείωσαν τον κατώτερο μηνιαίο μισθό. Με νομοθετική ρύθμιση θέσπισαν μισθούς πείνας για τους «ωφελούμενους» των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας, δηλαδή χαμηλότερους από τον κατώτερο μισθό, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω συμπίεση του.
2. Άλλαξαν τον τρόπο καθορισμού του κατώτερου μισθού, για να εφαρμόσουν ευκολότερα τις μνημονιακές δεσμεύσεις τους για κατώτερο μισθό επίπεδου γαλέρας.
3. Έχει καταργηθεί η αρχή της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (σσε). Οι κλαδικές σσε δεν επεκτείνονται πλέον στα μη μέλη των συμβαλλόμενων εργοδοτικών οργανώσεων, ενισχύοντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό ανάμεσα σε δεσμευόμενες από σσε και μη δεσμευόμενες επιχειρήσεις που θα αρκούνται στα νόμιμα κατώτατα όρια.
4. Έχει καταργηθεί η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, δηλαδή της ισχύος της ευνοϊκότερης σσε σε περίπτωση που για τον ίδιο εργαζόμενο είχαμε συρροή εφαρμογής σσε διαφόρων επιπέδων (επιχειρησιακή, κλαδική κλπ). Με αυτό τον τρόπο επιτρέπουν την εφαρμογή δυσμενέστερων συλλογικών ρυθμίσεων σε επιχειρησιακό επίπεδο. Γι’ αυτό πολλές επιχειρήσεις ενισχύουν την σύσταση των λεγόμενων «ενώσεων προσώπων», για να υποκαταστήσουν τις εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και να πετύχουν γενικευμένη διάβρωση των κλαδικών σσε συμπιέζοντας τους μισθούς μέχρι τα νόμιμα κατώτατα όρια.
5. Η άρνηση των εργοδοτικών φορέων να υπογράφουν σσε δεν αντιμετωπίζεται με την προσφυγή των συνδικάτων στη διαιτησία (ΟΜΕΔ), αφού αυτό προϋποθέτει, πλέον, την υποχρεωτική συναίνεση της εργοδοτικής πλευράς, εξέλιξη που διαιωνίζει τα αδιέξοδα και διευκολύνει την ατομική διαπραγμάτευση.
6. Οι διαιτητικές αποφάσεις του ΟΜΕΔ, όταν αυτές προκύπτουν, ρυθμίζουν μόνο τον βασικό μισθό και όχι το σύνολο των μισθολογικών όρων, που οδηγούνται σταδιακά στο έλεος της ατομικής διαπραγμάτευσης.
7. Η διαφαινόμενη εκ νέου σύντμηση του χρόνου (από 6 σε 3 μήνες) της, επιλεκτικής πλέον, μετενέργειας των σσε οδήγησαν και οδηγούν στην εξατομίκευση των μισθών και στην προσαρμογή του περιεχομένου των σσε στις απαιτήσεις των επιχειρήσεων, υπό την απειλή της «ισοπέδωσης» των μισθών από την επακόλουθη «λύση» της ατομικής σύμβασης εργασίας σε περίπτωση συλλογικού αδιεξόδου.
8. Οι ωριμάνσεις στους μισθούς (χρονοεπιδόματα, τριετίες κλπ), που συνεπάγονται μισθολογικές αυξήσεις, έχουν ανασταλεί μέχρι η ανεργία να υποχωρήσει κάτω από το 10%.
9. Οι σσε των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχουν ουσιαστικά δια νόμου καταργηθεί.
10. Πολλές επιχειρήσεις με την απειλή εφαρμογής των μνημονιακών νομοθετικών ρυθμίσεων μονομερούς επιβολής της εκ περιτροπής εργασίας και διευκόλυνσης των απολύσεων προωθούν τη στρατηγική της εξατομίκευσης των αμοιβών. Με την γενικευμένη χρήση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, που καλύπτουν πλέον το 80% των εργαζομένων, συμπιέζουν τους μισθούς προς τον ήδη μειωμένο κατώτερο μισθό. Το αποτέλεσμα είναι να μειωθεί στα χρόνια των μνημονίων η πραγματική αγοραστική δύναμη των μισθών πάνω από 50%.
11. Έκαναν, σε μία μάλιστα περίοδο πρωτοφανούς ανεργίας, ακόμα πιο φτηνές και πιο εύκολες για τις επιχειρήσεις τις απολύσεις εργαζομένων μειώνοντας ακόμα περισσότερο τις αποζημιώσεις απολύσεων και τον χρόνο προειδοποίησης.
12. Μετέτρεψαν το ωράριο εργασίας σε λάστιχο, καταπατώντας το 8ωρο και το 5μερο και καταργώντας την Κυριακάτικη αργία στο εμπόριο, διαλύοντας την προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή των εργαζομένων.
13. Έχουν καταργήσει τον Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και τον Οργανισμό Εργατικής Εστίας, δύο Οργανισμούς κοινωνικής πολιτικής.
14. Έχουν αποδυναμώσει τις επιθεωρήσεις εργασίας και τα ελεγκτικά κέντρα του ΙΚΑ ανεβάζοντας στα ύψη την μαύρη, αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία.
15. Για τα δώρα και τα επιδόματα άδειας καμία κουβέντα πλέον!
Η Λαϊκή Ενότητα θεωρεί ότι καμία προοπτική οικονομικής και κοινωνικής ανόρθωσης δεν μπορεί να θεμελιώνεται στην υποβάθμιση, στην απαξίωση και στην εξαθλίωση των εργαζομένων, ούτε στην εξώθησή τους για αναζήτηση εργασίας σε μαζική μετανάστευση, ιδίως όσον αφορά στο νέο και υψηλά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Η Λαϊκή Ενότητα δίνει προτεραιότητα στον ανθρώπινο παράγοντα, στην αξιοποίηση και βελτίωση των προσόντων και των γνώσεων όλων των εργαζομένων, στην αποκατάσταση και ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων και στη θέσπιση ενεργού ρόλου των εργαζομένων στον σχεδιασμό, στις αποφάσεις και στην εφαρμογή της οικονομικής, κοινωνικής και εργασιακής πολιτικής.
Η εφαρμογή των μνημονίων, των πλέον ακραίων ελαστικών μορφών εργασίας, με στόχο τη μείωση του άμεσου και του έμμεσου εργασιακού κόστους εκτοξεύει στα ύψη τα ποσοστά ανεργίας και της φτώχειας στη χώρα μας. Το κλίμα κοινωνικής ανασφάλειας δημιούργει ένα περιβάλλον γενικευμένης εργοδοτικής αυθαιρεσίας, «μαύρης», αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας και παράνομης οικονομικής δραστηριότητας.
Η διαμόρφωση περιβάλλοντος δημοκρατίας και εγγυημένων εργασιακών δικαιωμάτων στους χώρους εργασίας καθώς και η αποκατάσταση και αναβάθμιση της εργατικής νομοθεσίας και των κοινωνικών πολιτικών αποτελούν βασικές προγραμματικές προτεραιότητες της Λαϊκής Ενότητας στα πλαίσια του σχεδίου του για παραγωγική - αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας.
Στα χρόνια των μνημονίων που ζούμε, με την κατεδάφιση των συλλογικών εργασιακών σχέσεων, την υπερίσχυση των ατομικών συμβάσεων εργασίας και την υπέρμετρη αυστηροποίηση των εσωτερικών κανονισμών εργασίας, το διευθυντικό δικαίωμα ανακηρύχθηκε σε απόλυτο, αποκλειστικό και ανεξέλεγκτο ρυθμιστικό παράγοντα της λεγόμενης αγοράς εργασίας στη χώρα μας.
Τα μνημονιακά μέτρα πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στο πλαίσιο της προωθούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής από τις ηγετικές ελίτ της Ευρωζώνης, στοχεύει στη μείωση του «εργατικού κόστους» στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» των επιχειρήσεων.
Αυτές οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που αντιλαμβάνονται την εργασία ως επαχθές κόστος και όχι ως την κύρια παραγωγική δύναμη, με αφορμή την κρίση και τα μνημόνια, εφαρμόζονται και σήμερα σε πρωτοφανή έκταση και ένταση με «μεταρρυθμίσεις», που οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί των προηγούμενων χρόνων δεν επέτρεπαν την εφαρμογή τους. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούν ένα πλήρως απορυθμισμένο εργασιακό τοπίο.
Η καθιέρωση του κανόνα, της πλήρους και σταθερής εργασίας εντάσσεται στα πλαίσια μιας γενικότερης στρατηγικής της Λαϊκής Ενότητας για την ποιοτική αναβάθμιση της μισθωτής εργασίας και την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, με άξονα την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ενεργοποίηση όλων των παραγωγικών δυνάμεων.
Η δραστική αντιμετώπιση της ανεργίας, όταν μάλιστα τα πρωτοφανή σε ύψος ποσοστά της χρησιμοποιούνται ως βασικά εργαλεία για την υποβάθμιση και ελαστικοποίηση της εργασίας, η καταπολέμηση του φαινομένου της υποαπασχόλησης, η πάταξη της εισφοροδιαφυγής, της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας και ανακοπή και αναστροφή της απαξίωσης και της υποβάθμισης του εργατικού δυναμικού μπορούν να διαμορφώσουν στον δημόσιο, κοινωνικό και ιδιωτικό τομέα συνθήκες οικονομικής δραστηριότητας σε περιβάλλον δημοκρατίας, αλληλεγγύης και παραγωγικότητας.
Στρατηγικός στόχος της Λαϊκής Ενότητας είναι η πλήρης και σταθερή εργασία.