Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανου δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης.
Και μάλιστα πρόχειρη. Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων.
Η κοινωνία σήμερα δεν έχει απέναντί της μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το οικονομικό–πολιτικό σύστημα που τον στηρίζει.
Έχει απέναντί της και μια υποταγμενη διανόηση, καθώς και μια εξίσου υποταγμενη δημοσιογραφία, που νομίζουν πως μπορούν ακόμη να κερδίζουν με τις παλιές μεθόδους: αποσιώπηση, συκοφάντηση, ταμπέλες. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα άλλαξαν.
Η Καρυστιανού δεν «έπεσε από τον ουρανό». Είναι η έκφραση ενός υπαρκτού, βαθιά κοινωνικού και πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο προϋπήρχε της εμφάνισής της.
Ένα ρεύμα που έχει ήδη απαξιώσει συλλογικά το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου — και πολύ σωστά έκανε. Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει.
Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων.
Έχουν απομείνει λίγοι που το πιστεύουν ακόμη. Αυτοί θα δώσουν και τις τελευταίες μάχες. Η υπόθεση των αμβλώσεων είναι αποκαλυπτική. Η Καρυστιανού δεν είπε αυτά που της αποδόθηκαν.
Δεν αμφισβήτησε κανένα κατοχυρωμένο δικαίωμα, ούτε έθεσε ζήτημα ανατροπής της νομικής ρύθμισης.
Αυτό που έκανε —και αυτό προκύπτει καθαρά από τη δημόσια τοποθέτησή της— ήταν να θέσει έναν κοινωνικό προβληματισμό: όταν οι αμβλώσεις αγγίζουν τις 400.000 ετησίως, το θέμα παύει να είναι μόνο ατομικό και γίνεται και κοινωνικό.
Όχι για να περιοριστούν δικαιώματα, αλλά για να συζητηθούν τα πραγματικά αίτια: η έλλειψη ενημέρωσης, η απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, η περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως, τα τεράστια κενά της κοινωνικής πρόνοιας.
Η ίδια το είπε ξεκάθαρα: ο δημόσιος διάλογος οφείλει να στραφεί στη στήριξη της μητρότητας, στη δωρεάν πρόσβαση σε οικογενειακό προγραμματισμό, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε κοινωνικές δομές που επιτρέπουν στη γυναίκα να μη συνθλίβεται ανάμεσα στην εργασία, τις σπουδές και την κύηση.
Η ελευθερία της γυναίκας δεν είναι σύνθημα· είναι υλική συνθήκη. Και χωρίς κοινωνικό κράτος, είναι κενό γράμμα.
Πιο απλά. Η Καρυστιανού δεν ζήτησε να συζητηθεί η νομική ρύθμιση που επιτρέπει τις αμβλώσεις. Ζήτησε να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση οι κοινωνικές αιτίες που υποχρεώνουν μια γυναίκα να καταφύγει στην άμβλωση ενώ θα ήθελε το παιδί της.
Πολύ καλά έκανε η κ. Καρυστιανού. Μπράβο της. Είναι κοινωνικά ευαίσθητη διότι έχει καθημερινή ώσμωση με ένα Κίνημα απο τα σπλάχνα του οποίου βγήκε.
Ένα γνήσια λαϊκό Κίνημα απο το οποίο οι οιονεί γραφειοκρατικοί εκφραστές του έχουν αποκοπεί εδω και καιρό.
Τι έκαναν τα ΜΜΕ; Αποσιώπησαν όλα τα θεσμικά ζητήματα που ανέδειξε η συνέντευξή της: τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τη θεσμική εκτροπή, την εξόντωση των αγροτών, την ακρίβεια, τη φτωχοποίηση, την κατάρρευση της υγείας και της παιδείας.
Κράτησαν μόνο την «πεπονόφλουδα» που οι ίδιοι έστησαν, για να στηθεί πάνω της ένας ολόκληρος «δικαιωματικός» καμβάς και να βαφτιστεί η ίδια —και μαζί της το κίνημα των Τεμπών— ως «αναχρονιστική», «σκοταδιστική», «ακροδεξιά».
Συνηθισμένα πράγματα για ένα σύστημα που μυρίζεται κίνδυνο. Μιλούν για ακροδεξιά αυτοί που στηρίζουν μια soft δικτατορία. Η συγχορδία ήταν εντυπωσιακή: από τη ΝΔ έως τη Νέα Αριστερά, όλοι θυμήθηκαν ξαφνικά το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα.
Οι ίδιοι που πριν λίγα χρόνια στήριζαν την υποχρεωτικότητα, την κατάργηση του δημόσιου χώρου και τη φίμωση κάθε διαφορετικής επιστημονικής άποψης.
Να τα ξεχάσουμε όλα; Η Καρυστιανού κάνει λάθη πολιτικής τακτικής. Κυρίως επικοινωνιακά. Ανταποκρίνεται με καλή πίστη σε κακόβουλες προσκλήσεις. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι που εκτιμά το Κίνημα.
Δεν θέλει έναν «αλάθητο» επαγγελματία της πολιτικής, με δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε επικοινωνιακή διαχείριση.
Θέλει μια γνήσια έκφραση, για να αναμετρηθεί με ένα μουχλιασμένο σύστημα που υπονομεύει τα κοινωνικά, εθνικά και κρατικά θεμέλια. Γι’ αυτό και δεν θα την αποδομήσουν.
Γιατί το Κίνημα γνωρίζει και την Καρυστιανού και το σύστημα. Το σύστημα το έχει απορρίψει. Την Καρυστιανού την εμπιστεύεται. Όχι επειδή είναι αλάνθαστη, αλλά επειδή είναι δική του. Βγήκε απο τα σπλάχνα του.
Η Καρυστιανού δεν δημιούργησε το Κίνημα. Το Κίνημα προϋπήρχε. Εκείνη είναι απλώς —και γι’ αυτό ακριβώς— η καλύτερη έκφρασή του σήμερα.
Γι αυτό οι πολέμιοι είναι του Κινήματος. Όχι της Καρυτιανού. Και τα Κινήματα δεν είναι τόσο ευάλωτα όσο νομίζουν τα κομματικά τρολάκια μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και δημοσιογράφοι. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
‘Η soft δικτατορία θα καταρρεύσει από την δυναμική του κινήματος.
Παντελής Σαβίδης